De pastoor en het veulen

De pastoor van Neerrepen bij Tongeren was ziek en kon zijn bed niet meer uit. Hij stuurde zijn meid naar de dokter om hulp te vragen. De dokter luisterde naar de klachten en zond de meid terug met de opdracht om een fles met urine van de pastoor mee te brengen. Alleen zo kon hij de juiste diagnose stellen.

De meid vulde een fles en vertrok naar de dokter. Onderweg kwam zij een boer tegen met een paardenkar, die haar aanbood om mee te rijden.

Tijdens het hobbelen over de onverharde weg sloeg het meisje per ongeluk de fles stuk. De kostbare inhoud stroomde over de kar en was verloren. De meid wist niet wat ze moest doen. Even later bleef het paard stilstaan en begon te plassen. “Snel!” riep de boer, “Vul de fles met het water van het paard!”

Het meisje deed wat de boer zei. Zij ving de urine van het paard op in de kapotte fles en nam deze mee naar de dokter, in de hoop dat niemand het verschil zou merken.

De dokter onderzocht de urine grondig. Na enige tijd keek hij op met grote ogen en riep verschrikt: “De pastoor heeft een veulen opgegeten! Hij moet snel geholpen worden, want anders zal hij sterven!” De dokter gaf de meid een krachtig laxeermiddel dat zij aan de pastoor moest geven.

Toen de pastoor na het innemen van het middel achter een struik zijn behoefte deed, sprong er plotseling een haas weg uit het struikgewas. De pastoor keek verbaasd en was er heilig van overtuigd dat hij zijn veulen was kwijtgeraakt. Het hele dorp lachte nog jarenlang om het verhaal van de pastoor en zijn veulen.