De zeven broeders van Tongeren

Kort na zijn geboorte gebeurde het. De moeder lag in bed met haar pasgeboren zoon, blij en trots, toen het kind begon te huilen. Niet van honger, niet van pijn, maar van iets onzichtbaars. De rug van het kind begon te groeien, te kronkelen, te buigen. Wat zou een rechte rug zijn, werd een bult. Wat zou sterkte zijn, werd een last.

De vader riep dokters. De moeder riep priesters. Niemand kon helpen. In hun wanhoop hoorden zij fluisteren dat een heks dit had gedaan, een vrouw die de vader enkele dagen eerder had vervloekt omdat hij haar niet in zijn winkel wilde toelaten. “Je zult betalen,” had zij gezegd. “Je zal zien wat een vervloekter lijf betekent.”

De jongste broer groeide op met zijn bult. Zijn zes broers waren sterk en recht, maar zij hadden één ding niet: woede. Die hadden zij wel. Woede op de heks, woede op het onrecht, woede op de macht van het kwaad dat zomaar kon toeslaan.

De zeven broeders vormden een eenheid. Ze werkten samen, dronken samen, lachten samen, maar achter hun glimlach lag een vastberadenheid. Ze zouden de heks vinden. Ze zouden haar dwingen het vloek op te heffen.

Maanden gingen voorbij. Ze speelden zich door dorpen, stelden vragen, hoorden geruchten. Tot ze eindelijk vonden wat ze zochten: een oude vrouw die buiten Tongeren woonde, in een klein huisje tussen de bomen. Haar naam spraken ze in gefluister, hun monden vol gif.

Op een nacht reden zij naar haar huis, zeven tegen één. De heks verwachtte hen niet, maar ze kende hun komst. Ze stond in de deuropening, haar ogen branden, haar stem scherp als een zeis. “Jullie willen dat ik het vloek ophef? Eerst moeten jullie mij verslaan. Eerst moeten jullie begrijpen wat macht betekent.”

De strijd was niet van het lichaam, maar van de wil. De zeven broeders spraken tegelijk, hun stemmen in eenheid. Ze eisten niet, ze bevolen. Ze zeiden niet “alsjeblieft”, maar “gij zult.” Ze noemden de macht van recht, van bloed, van de familiebond die sterker was dan alle donkere spreuken.

De heks voelde hun kracht. Ze voelde hoe zeven harten als één hart sloegen. Ze voelde hoe de liefde tussen broers erger was dan alle haat ter wereld. En langzaam, als mist die wegdraait in de zon, liet zij los.

“De vloek is voorbij,” mompelde zij. En het was waar. De jongste broer voelde het wanneer zij wegliepen — voelde hoe de bult verzwakte, hoe zijn rug rechtop begon te groeien. Niet volledig, niet helemaal, maar genoeg. De zeven broeders hadden gewonnen. De kracht van het bloed was sterker geweest dan de donkerheid.