De heks van Opgrimbie

In Opgrimbie woonden twee heksen die ervoor zorgden dat men veel ongeluk had met de dieren. Vee werd ziek, paarden weigerden te werken en kippen legden geen eieren meer. De dorpelingen fluisterden dat de twee vrouwen met kwade machten werkten, maar niemand durfde hen openlijk te beschuldigen.

Een van de heksen liep ’s nachts rond in de gedaante van een grote zwarte hond. Wie haar in die vorm tegenkwam, werd overvallen door een ijzige kou en onverklaarbare angst. Een jongetje uit het dorp moest altijd met de heks meegaan naar het veld, maar merkwaardig genoeg had de heks geen macht over het kind.

De heks had ook een man uit het dorp een bochel gegeven. De man was altijd kerngezond geweest, maar na een ruzie met de heks groeide er een bult op zijn rug die niet meer wegging. Tijdens de oorlog had een andere man geweigerd om iets aan de heks te geven. “Dat zal je je beklagen”, had de heks voorspeld met een dreigende blik.

Een tijdje later kreeg de man een verschrikkelijke kwaal aan zijn voet. De voet zwol op en werd tien centimeter korter dan de andere. Uit de voet kwamen allemaal kleine beentjes tevoorschijn. Geen enkele dokter kon hem helpen.

Omdat de dokter geen hulp kon bieden, ging de man naar de paters van Rekem. De paters baden voor de man tot zij helemaal bezweet waren van de inspanning. Zij spraken gebeden uit die al eeuwen werden gebruikt tegen hekserij en kwade invloeden.

Het duurde lang en de genezing ging langzaam, maar uiteindelijk werd de voet van de man toch beter. De beentjes verdwenen en de zwelling nam af. De man kon weer lopen, hoewel hij de rest van zijn leven een lichte manke hield. De heksen van Opgrimbie bleven nog jaren het dorp teisteren, maar wie de paters kende, wist waar hij bescherming kon vinden.