Arendonk — Heksensabbat

Lang geleden, zo wil de sage, was de Heksendonk te Arendonk een plek waar de aarde droger en stiller leek dan elders — een plek waar zelfs de wind aarzelde.

In de nacht van Walburgis, Paas- of Johannisnacht verzamelden zich naar verluidt talloze heksen uit de wijde omgeving. Zij werden geroepen door een geheimzinnig gefluit, gehoord door niemand anders dan henzelf.

Een grote stilte viel over het veld voor het feest begon. Duizenden heksen verzamelden zich, elk op hun eigen plaats, wachtend op de komst van de heksenmeester — een afschrikwekkende figuur.

Eerst liet hij hen tellen, daarna knielden zij één voor één neer en kusten hem in onderwerping. De heks die hem het meest behaagde, werd tot koningin van de nacht verkozen.

Wat volgde was een nacht van groteske spijzen en duistere rituelen. Men at padden, vlees van gehangenen en rottend kerkhofvlees, en dronk uit uitgeholde koehoeven.

Fakkels verlichtten de menigte, aangestoken aan het brandende licht tussen de horens van de opperduivel zelf. Maar sprak iemand onverwacht de naam van God, Jezus of zelfs ‘zout’ uit, dan verdween het hele gezelschap ogenblikkelijk en schaamde men zich voor wat men had gegeten.

Na het groteske maal klonken vreemde tonen. Een muzikant speelde op een viool van paardenhuid, met een strijkstok gemaakt van een kattestaart. Trommels en fluiten vulden de macabere muziek aan.

De heksen dansten in waanzinnige sprongen, tot het hoogtepunt van de sabbat werd bereikt: het verbranden van de grote Bok. Elke heks nam wat as mee, waarvan men geloofde dat zij er kwaad mee kon aanrichten. Met de eerste morgenstralen stegen de naakte heksen weer op naar huis.