Roelof en zijn broers

Roelof kwam de eerste broer tegen die op een steen zat te huilen omdat hij de weg niet wist. Roelof zei: «Het is één weg. Er is geen vergissing.» Hij liep door. De tweede zat te eten. De derde te drinken. De vierde te vechten met zichzelf. De vijfde te slapen. De zesde te dromen dat hij de prinses al had.

Aan elk vroegen ze: «Loop je met mij?» Roelof zei zes keer nee. Hij gaf zes verschillende redenen. Aan de eerste: «Ik weet de weg, jij niet.» Aan de tweede: «Ik eet onderweg, jij blijft zitten.» Aan de derde: «Wijn drukt de stappen op de helft.» Aan de vierde: «Wie met zichzelf vecht, neemt zichzelf mee.» Aan de vijfde: «Wakker worden duurt mij te lang.» Aan de zesde: «Wie de prinses heeft in zijn droom, heeft haar al, en blijft daar.»

Roelof bereikte de draak. De draak vroeg om één raadsel; Roelof gaf er één; de draak gaf het antwoord, fout. De draak ging weg uit beleefdheid. Roelof bevrijdde de prinses. Hij trouwde haar. Aan de bruiloft zaten Roelofs zes bloedbroers en de zes broers van de weg, totaal twaalf, plus Roelof: dertien aan tafel.

Bij de soep stond Roelof op en zei tegen de twaalf: «Ik dank u dat u niet bent meegekomen. Bedank uzelf dat u zat te huilen, te eten, te drinken, te vechten, te slapen of te dromen toen ik kwam. De prinses is er. Ik heb haar. Maar de prinses kwam alleen voor wie loopt zonder gezelschap, want de draak had ons nooit allen tegelijk laten passeren.» De zes van de weg zegden hun naam. Geen van de zes droeg een naam die Roelof eerder had gehoord. Het Geldersche sprookje besluit: «Roelof had zes broers door bloed. Hij vond zes door weg. Hij liet de twaalf en hield zichzelf.»