Het licht van Zeerijp

Niet elke storm. Alleen stormen waarin een schip op de Eems in nood is — zo vertelt de traditie. De kerkbewaarder kan niet voorspellen wanneer het licht komt; hij ziet het van zijn huis aan de overkant van het kerkhof. Het licht is geel-wit, zo helder als een goede olielamp, blijft branden zo lang het schip niet veilig is. Wanneer het schip de haven van Delfzijl bereikt of vergaat — dooft het licht. In 351 jaar is het licht 157 keer gezien volgens de archieven. Daarvan: 89 schepen veilig in Delfzijl, 52 schepen vergaan, 16 onbekend.

In 1923 vergeten was: schipper Jurjen de Boer voer in de storm van 14 november 1923 op de Eems en zag het Zeerijper licht. Hij stuurde erop af en kwam veilig in Delfzijl. Daarna ging hij naar Zeerijp om de bewaarder te bedanken. Bewaarder Sikko Knol zei: «Bedank de toren, niet mij. Ik heb geen lamp aangestoken. Ik heb het licht alleen gezien, zoals jij het zag.» Sikko Knol stierf in 1947. De Boer overleefde tot 1969 en vertelde tot zijn dood het verhaal. Het Zeerijper licht is laatst gezien op 28 januari 2024 tijdens een storm waarin een binnenvaartschip bij Termunten wegspoelde — alle drie de bemanningsleden werden in Delfzijl levend opgenomen.