Marie-Morgane, de dochter van de zee

Yvon Le Coz, matroos op de Marie-Jeanne van Douarnenez, voer in een stille nacht in juni 1838. Voor het Tristan-eiland hoorde hij een zang die uit geen enkel schip kwam. Hij keek naar stuurboord. Op een lage rots, drie meter boven het water, zat een vrouw met zwart haar tot op de voeten. Zij zong, en de zang was niet in het Bretons en niet in het Frans.

Yvon wist wat men zegt: niet antwoorden, niet naderen, niet in de ogen kijken. Hij deed iets anders. Hij zei, zonder te schreeuwen, in het Bretons: «Ben jij Dahut?» De vrouw zweeg. Zij keek Yvon aan. Zij knikte.

Yvon zei: «Ben je vergeven?» Zij antwoordde: «Nog niet.» Yvon zei: «Wat is daarvoor nodig?» Zij zei: «Dat iemand mij herkent zonder angst. Jij hebt het gedaan. Het is het begin.»

Yvon kwam in de haven aan. Hij vertelde het zijn vrouw. Zijn vrouw zei: «Vertel het aan niemand anders.» Yvon zei het veertig jaar lang aan niemand. Op zijn sterfbed in 1879 zei hij het aan zijn zoon. De zoon zei het aan zijn dochter, die het rond 1900 aan de folklorist Anatole Le Braz heeft verteld.

Marie-Morgane, zegt de versie van Yvon, zingt niet meer om matrozen te lokken. Zij zingt om herkend te worden. De matroos die haar herkent zonder angst, mag verder. Zij valt hem niet aan. Zij telt de vergeven gevallen. De legende zegt niet hoeveel er nodig zijn.