De Heuvel der Gebroken Harten

In de tijd dat Trois-Ponts nog een gehucht was van houten huizen en smalle bruggetjes, woonde aan de oever van de Amblève een houtsnijder genaamd Lambert. Hij was verliefd op Marguerite, de dochter van een rijke boer uit het Salmdal. Elke avond ontmoetten zij elkaar op de heuvel boven het dorp, waar de twee rivieren samenvloeiden als twee armen die elkaar omhelzen.

Marguerites vader had andere plannen. Hij had zijn dochter beloofd aan de zoon van een welgestelde leerlooier uit Stavelot. Toen hij ontdekte dat Marguerite heimelijk de houtsnijder ontmoette, verbood hij haar het huis te verlaten. Lambert werd gewaarschuwd: als hij nog één keer in de buurt van de hoeve kwam, zou de vader hem aangeven bij de schout.

Toch waagden de geliefden nog één laatste ontmoeting. Op een herfstnacht beklommen zij samen de heuvel. Daar, met uitzicht op de twee dalen die zij nooit samen zouden bewandelen, namen zij afscheid. Hun tranen doorweekten de aarde. De volgende ochtend vertrok Lambert naar het prinsbisdom Luik om zich als soldaat te engageren. Marguerite trouwde de leerlooier, maar lachte nooit meer.

De mensen van Trois-Ponts merkten dat op de heuvel, waar de grond door tranen was bevochtigd, nooit meer bloemen groeiden. Alleen distels en doornen. Zij noemden de plek Le Thier des Coeurs fendus — de Heuvel der Gebroken Harten. Wie er op een herfstnacht wandelt, hoort nog het gefluister van twee stemmen die afscheid nemen, en voelt een droefheid die niet van deze wereld is.