De geest van de verbrande heks

In de tijd van de Bokkenrijders, toen de woelingen in Limburg hoog opliepen, werden veel onschuldigen beschuldigd van hekserij. In Maasmechelen werd een oude vrouw gearresteerd en beschuldigd van duistere kunsten. Ondanks haar smeken om genade, werd zij ter dood veroordeeld. Op een donkere herfstdag werd zij op de brandstapel gebonden en verbrand voor het oog van heel het dorp. Haar schreeuw toen de vlammen oplaaiden, zou nog jaren in de oren van de dorpelingen nagalmen.

Amper weken na haar executie begonnen vreemde dingen plaats te vinden. Dorpelingen zagen ’s nachts een blanke vrouwengestalte voorbij glijden langs de plaats waar zij was verbrand. Anderen berichten over een groot zwart kat die met rode ogen naar hen staarde vanuit de schaduwen. De kat volgde dorpelingen naar hun huizen en kraalde op deuren. Binnen enkele maanden stierven drie kinderen aan geheimzinnige ziektes. Dieren op de boerderijen werden ziek en gaven geen melk meer. De dorpelingen besefte dat de heks haar wraak nam vanuit het hiernamaals.

In hun wanhoop riepen de dorpelingen een priester uit een naburig dorp in. Deze wijze man bracht reliekwieën mee en voerde nacht na nacht ritualen uit ter plaatse van de brandstapel. Hij bad voor de ziel van de onschuldige vrouw en smeekte God om haar geest te bevrijden van haar kwellende verdriet. Na vele nachten van gebeden verscheen de blanke gestalte voor het laatst. De priester vroeg aan haar: “Zul je nu in vrede rusten?” De geest antwoordde met een diep zucht en verdween in de nacht. De plaag hield op en de dorpelingen leerden wat wroeging betekent.