De Legende van Colas Tcha-Tcha en de Feeën van het Hultai

Op een wazig herfstavond, toen de mist laag hing boven het Hultai, ontmoette Colas de koningin van de feeën. Zij was gekleed in zilverwitte zijde, en haar ogen glinterden als sterren. Zij vroeg hem waarom hij in haar domein waagde zich te begeven. Colas antwoordde niet met vrees, maar met een raadsel: "Wat is lichter dan veer en zwaarder dan lood, en alleen degene die geen antwoord zoeken, zullen het vinden?"

De feeënkoningin lachte, want zij herkende in hem een verwante geest. Zij stelden elkaar vele raadselen, en elk antwoord bond hen dieper aan elkaar vast. Ten slotte gaven zij elkaar hun woord: Colas zou nooit hun geheimen verraden, en zij zouden hem beschermen tegen het kwaad dat de bergen dreigde.

Vanaf die dag bezocht Colas regelmatig het Hultai. De feeën gaven hem wonderlijke gaven: de macht om crop en vee gezond te houden, het vermogen om zieken te genezen met kruiden, en vooral het kundig vermogen om toekomstige ongelu cken te voorkomen door slimheid in plaats van geweld. Hij leerde de plaatse lijke bevolking van Les Hayons hoe zij zich met de feeën konden verzoenen, welke offeranden en rituelen nodig waren, en welke taboe’s zij moesten respecteren.

Maar Colas waarschuwde hen ook: "De feeën zijn genadig, maar slechts voor hen die hun trouw zijn. Bedriegen zij hen, en de prijs zal gruwelijk zijn."

Toen Colas oud werd en zijn tijd kwam om heen te gaan, verdween hij op een winternacht in de mist van het Hultai. Sommigen zeiden dat de feeën hem mee hadden genomen naar hun rijk, anderen dat hij zich in het bos had teruggetrokken om zijn dagen in stilte door te brengen. Maar wat zeker is: zijn wijsheid bleef voortleven. De mensen van Les Hayons bleven de rituelen volgen die hij hun geleerd had, en zo kreeg het dorp bekend te staan als een plaats waar mens en feeënvolk in harmonie leefden.

Tot op heden vertellen de dorpsoudsten over de wonderlijke bescherming die hen omhulde, en wijten zij dat toe aan de erfenis die Colas Tcha-Tcha achterliet.