Het Ottergat

Lange tijd woonden otters in het Ottergat – slanke, snelle schepselen met glinsterend bont dat zilver leek in het maanlicht. De vissers van Bouillon beschouwden deze otters niet als gewone dieren, maar als geestelijke wachters van de rivier. Ze geloofden dat de otters de Semois beschermden tegen boze krachten, dat zij voorkwamen dat mannen in wervels zouden verdrinken of van gladde rotsen af zouden vallen.

Op een herfstavond vond een visser genaamd Jean een otter bij het gat, een ernstig gewonde mannetje met een bloedend been en beschadigde pels. De otter keek Jean met ogen die bijna menselijk leken, vol pijn en smeken. Jean’s hart werd geraakt. In plaats van voorbij te gaan, zoals velen misschien hadden gedaan, nam hij de otter zorgvuldig mee naar zijn huis. Hij verbond de wond, voederde hem met verse vis, en sprak zachte woorden tot het dier heelde.

Van die dag af aan bleef Jean’s leven vol zegeningen. Zijn netten waren altijd vol, zijn boot vaarde veilig door de gevaarlijkste stroombochten, en hij werd nooit ziek noch gewond. De andere vissers merkten het op en begrepen wat er was gebeurd. Ze zeiden dat de otter Jean’s geste had onthouden, dat de geestelijke wachters van de rivier hem nu beschermden. En toen de laatste otters uit de Semois verdwenen door vervuiling, en de overstromingen meer frequent werden, herinneren de menschen zich het verhaal van Jean en zijn otter, en vroegen zich af of we zonder die geestelijke wachters werkelijk veilig waren.