Het zand dat de akkers verzwolg
Tussen Loon op Zand en Drunen ligt een uitgestrekt zandgebied, een woestijn van stuifduinen midden in het groene Brabant. Waar nu wandelaars over het kale zand lopen, lagen ooit akkers en boerderijen, en het volk vertelde hoe het zand die had verzwolgen.
1 De akkers onder het zand
Er was een tijd, zo vertelt men, dat hier vruchtbaar land lag, met velden en boerderijen en mensen die er hun brood verdienden. Maar de mens ging te ver: hij kapte de bossen die de grond vasthielden, hij liet de schapen alles kaalvreten, en hij vergde van de schrale zandgrond meer dan die kon geven. Toen begon het zand te schuiven. Bij elke droge wind stoof het op, en waar het neerkwam, stikte het het groen. Akker na akker verdween onder een deken van zand.
2 De straf van de aarde
De mensen vluchtten voor hun eigen woestijn, want tegen het oprukkende zand was niet te vechten; het bedolf hekken, wegen en ten slotte huizen, tot van de gehuchten niets meer te zien was dan een golvende vlakte. Het volk zag daarin een straf: de aarde, te lang en te hebzuchtig uitgebuit, keerde zich tegen wie haar had geplunderd. Zo bleef het stuifzand van Loon op Zand een waarschuwing onder de blote hemel: dat wie de grond onder zijn voeten niet ontziet, hem op een dag kan zien wegwaaien, met akker en huis en al.
Vie FelineKattengedrag en vachtverzorging
Heimweer.be — Europees Erfgoed Bewaard
