Het toverfluitje en het toverhoedje

Pieter (14), zoon van een vissersweduwe, hoedde schapen op de Walcherse heide om iets te verdienen. Op een aprilochtend 1834 zag hij een oude vrouw met houten been langs het pad strompelen. Zij viel; Pieter hielp haar overeind. Zij gaf hem drie dingen uit haar mantel: een fluitje van witte been, een hoedje van zwart vilt, een touw van rood koord. «Pieter, het fluitje laat alle dieren dansen die het horen. Het hoedje maakt onzichtbaar wie het draagt. Het touw bindt vast wat het raakt. Drie keer mag je één geschenk gebruiken. Daarna geef je het door, of het verliest zijn kracht.» Pieter dankte. De vrouw was weg.

Eerste keer: Pieter blies op het fluitje toen een wolf zijn schapen aanviel. De wolf danste tot hij viel; de schapen waren veilig. Pieter bracht het fluitje terug naar de heide en legde het neer; een herder uit Westkapelle vond het.

Tweede keer: Pieter zette het hoedje op toen Spaanse soldaten in 1835 zijn moeders huis kwamen plunderen. Hij stak onzichtbaar een schop tussen hun benen, lieten ze allen vallen. Toen ze opstonden was Pieter weg met het hoedje. Hij gaf het op de markt aan een jongen uit Vlissingen.

Derde keer: Pieter bewaarde het touw zes jaar. In 1841 gebruikte zijn vriend Maarten te Goes een ladder die brak; Maarten viel naar de grond. Pieter wierp het touw — het bond zichzelf vast om Maartens been en hield hem hangen, één meter boven de stenen. Maarten leefde. Pieter gaf het touw aan Maarten met de regel: «Drie keer. Daarna doorgeven.» Pieter trouwde, kreeg vijf kinderen, leefde tot 1893. De Zeeuwse traditie zegt: «Drie geschenken zijn niet om te houden. Wie hen houdt, verliest. Wie hen doorgeeft, krijgt het beste — vijf kinderen, een lang leven, geen rijkdom maar geen schande.»