Rixt van het Oerd
Op het oostelijkste punt van Ameland, ver weg van de dorpen Buren en Nes, ligt het Oerd: een eenzaam duingebied waar het zand nooit stilstaat. Daar leefde, lang geleden, een vrouw die Rixt heette. De eilanders schuwden haar als een heks. Met haar lantaarn lokte zij ’s nachts schepen op de zandbanken — tot de zee haar eigen zoon Sjoerd terugbracht. Die ene nacht is zij van de duinen verdwenen, en sindsdien doolt zij rond als spook.
1 De vrouw in de duinen
Op het Oerd, het wilde oosten van Ameland, leefde Rixt alleen in een lage hut van wrakhout en plaggen. Haar man was lang geleden op zee gebleven; haar enige zoon Sjoerd was als knaap opgevaren met een Vlielander schipper. Sindsdien zat zij alleen tussen de duinen, en de eilanders zeiden dat zij niet pluis was. Zij sprak niet, zij groette niet, zij had geen vee, en toch ontbrak haar nooit eten of drinken — want zij was een strandjutster, en wat de zee gaf was van haar.
Doch wat de zee niet gaf, riep zij. In stormnachten ging zij hoog op het Oerd staan, met een lantaarn aan een paal vastgebonden. Wie van zee de schemering doorzocht, dacht een vuurtoren te zien, of een veilig licht aan land. Dan stuurden de schippers op het licht aan — en liepen vast op de zandbanken voor het Oerd, waar geen reddingboot ooit op tijd kwam. ’s Ochtends was de kust bezaaid met balken, balen en lichamen. Rixt verzamelde wat zij brauchte, lachte hoog op, en verdween in haar hut.
Dit verhaal is voor Supporters
Je las de opening. De volledige vertelling — alle hoofdstukken, in vier talen — is er voor wie Heimweer steunt. Eénmalig, levenslang toegang tot alle premium-verhalen.
Word Supporter
Vie FelineKattengedrag en vachtverzorging
Heimweer.be — Europees Erfgoed Bewaard
