De dwaallichten van het Friese veen
In de lage veenstreken van zuidelijk Fryslân, rond Wolvega, hingen s nachts soms bleke lichtjes boven het natte land. Zij dansten en wenkten in het donker, en het volk wist: dat zijn de dwaallichten, en wie ze volgt, is verloren.
1 De lichtjes boven het moeras
Wie in het donker langs het veen moest, hield zijn ogen op het pad en zijn hart bij zich, want daar, boven het zwarte water tussen het riet, zweefden soms de dwaallichten: kleine, bleke vlammetjes die opdoken, dansten en weer verdwenen. Men zei dat het de zielen waren van doden die geen rust vonden, of van kinderen die ongedoopt gestorven waren, veroordeeld om te dolen tussen hemel en aarde, met een lichtje als enige gezel.
2 Volg ze niet
Het gevaarlijke was dat de lichtjes leken te wenken, alsof zij de weg wezen of om gezelschap vroegen. Maar wie erop afging en het pad verliet om ze te volgen, liep recht het moeras in: de grond week onder zijn voeten, het zwarte water sloot zich, en het veen nam hem mee de diepte in. Daarom leerde men de kinderen: als je een dwaallicht ziet, blijf op je pad, keer je hoofd af en volg het nooit. Zo bleef het veen bij nacht een rijk apart, waar de levenden niets te zoeken hadden en de dolende lichtjes hun eenzame dans dansten.
Vie FelineKattengedrag en vachtverzorging
Heimweer.be — Europees Erfgoed Bewaard
