De duivel en de Sint-Servaasbasiliek

De Maastrichtse stadsvaderen wilden een grote kerk maar hadden noch geld noch tijd. Een vreemdeling kwam — lang, mager, in zwart kostuum — en zei: «Ik bouw uw kerk in één nacht. Geef mij in ruil de eerste ziel die de gewijde kerk binnenkomt.» De stadsvaderen, die hem voor de duivel herkenden maar geen kerk hadden, zeiden ja en plannenden de list. De duivel bouwde de hele nacht. Bij dageraad stond de kerk: bogen, beelden, glas-in-lood, alles. De duivel wachtte buiten de westdeur op de eerste ziel.

De stadsvaderen lieten als eerste een wolf binnen. De duivel ontstak in woede: «Een wolf is geen ziel!» De stadsvaderen: «Hij heeft de ziel van een dier; jij hebt geen contract op een mensenziel.» De duivel had geen tegenwoord, vertrok kwaad, sloeg met zijn voet op de drempel-steen. Volgens de Maastrichtse traditie is de duivelspoot-afdruk daar nog te zien op de westzijde van de basiliek. De wolf werd door de stadsvaderen niet gedood maar in een omheinde tuin geplaatst. Hij stierf vier jaar later in vrede; zijn lijf werd in de crypte begraven met de inscriptie «Lupus qui ecclesiam servavit» — de wolf die de kerk redde.