Euphrosine van Falkenstein

Op een dag was Euphrosine op de jacht in het bos verdwaald. De nacht viel al toen een ridderlijke jongeling naderde en aanbood haar naar Falkenstein terug te geleiden.

Daar aangekomen vroeg zij hem, want zijn schoonheid en aangename wezen hadden haar genegenheid gewonnen, met haar mee naar de gastzaal van haar vader te gaan. De jongeling weigerde. De huizen van Falkenstein en Stolzembourg, waartoe hij behoorde, waren door onverzoenlijke vijandschap gescheiden.

Van toen af trof Euphrosine hem vaak op haar wandelingen. Zij kreeg hem steeds liever en huiverde bij de gedachte haar hand aan de Bitburger te moeten geven.

Toch weerstond zij het voorstel van de Stolzemburger om heimelijk met hem te vluchten. Pas toen hij haar eens met krachtige hand had weggerukt van een afgrond, waar haar schuw geworden paard in wilde vaart op afstormde, stemde zij in de schaking toe.

Tegen middernacht verliet Euphrosine heimelijk het slot en zwong zich achter de wachtende Stolzemburger op het paard. Maar de jaloerse Kuno, wie het veranderde gedrag van de jonkvrouw was opgevallen, had de vlucht meteen opgemerkt. Op snelle rossen joeg hij met de Falkensteiner de vluchtelingen achterna.

Toen de Stolzemburger de achtervolgers hoorde aanstormen, drukte hij de jonkvrouw zijn zwaard in de hand en bezwoer haar toe te slaan. De ongelukkige gehoorzaamde willoos en voerde een houw uit op goed geluk.

Daar klonk een schreeuw. Zij had haar vader getroffen.

Met windsnelheid joeg de Stolzemburger intussen naar de Our, waar een boot op hen wachtte. Maar nauwelijks waren zij ingestapt of de ongelukkige zag haar geliefde in heldere vlammen staan. In haar angst kruiste zij de armen over haar borst. Bij dat teken grijnsde het spook haar aan, hief dreigend de vuist en verdween met de roep: vadermoordenares.