Het Longkaulemannetje van Grevenmacher
Twee kilometer boven Grevenmacher ligt op de helling van de linker Moezeloever een komvormige laagte die eruitziet als het bed van een vijver. Iedereen kent die plek onder de naam Longkaul of Unkenteich. Daar woonde tot in de zestiende eeuw iemand die niemand graag tegenkwam.
1 Geldhannes
Bij zijn leven heette hij overal Geldhannes, om de rijkdommen en de grote hopen geld die hij bezat. In de hele streek stond hij bekend en gevreesd als vrek. Zijn uiterlijk, zijn kleding en zijn hele doen waren zo dat hij iedereen angst inboezemde, en de bewoners van het Moezeldal vermeden het hem tegen te komen.
Hij was groot en mager, had een rode borstelige baard en stug rood haar, droeg een kleine ronde muts en ging meestal gewapend de deur uit. Hij was in Grevenmacher geboren; zijn ouderlijk huis wees men nog aan.
2 Het water
Eens, na een verschrikkelijk onweer, trad de Moezel ver buiten haar oevers en vulde het hele dal. Zijn woning ging met al zijn schatten ten onder. Toen Geldhannes zag dat er voor hem geen redding meer was, schreeuwde en brulde hij geweldig, viel op zijn geldhopen neer en werd daarmee door het water verzwolgen.
Enkele maanden later hoorde men al geschreeuw en gehuil in de streek. Al gauw was het bekend: Geldhannes verscheen ’s nachts in de Unkenteich en wilde gered worden. Wat hij vroeg was eigenaardig. Hij wilde de grond in gebannen worden, om voor altijd bij zijn geld te kunnen blijven. Altijd, klaagde hij, ook al was hij in de diepte, tilde iets hem met kracht weer naar de oppervlakte.
3 De loden mantel
Men zon tevergeefs op een manier om van het spook af te komen. Ten slotte kwam een doorreizende monnik op de gedachte een mantel van lood te laten maken. Die wierp men de nachtelijke geest onder veel plechtigheden en bezweringen om, waarop hij plotseling wegzonk en niets meer van zich liet horen.
Jarenlang bleef de streek rustig en dacht niemand nog aan het Longkaulemannetje. Tot een nachtelijke wandelaar hem hoorde roepen: waar moet ik de grens zetten, waar moet ik hem zetten? Lijkbleek kwam de reiziger in het volgende dorp aan, Machtum, vertelde wat er gebeurd was en stierf enkele dagen later van schrik.
Vanaf dat ogenblik verscheen het Kelzmannetje weer, met zijn loden manteltje om, elke nacht. Een vrek die zijn geld niet kan loslaten, een grond die hem niet houdt, en een mantel van lood die zwaar genoeg is om hem beneden te drukken: het verhaal zegt in beelden wat het over de man denkt.
Vie FelineKattengedrag en vachtverzorging
Heimweer.be — Europees Erfgoed Bewaard
