Het Huishouden van de Maagd

Maria trok door de Monts d’Arrée onderweg naar de kust. Een onweer barstte los. Zij vluchtte in het bos van Huelgoat. Om haar kleren te drogen en wat soep te warmen voor haar kind Jan (dat nog niet haar zoon was, zegt de legende, maar het kind van een te arme moeder die zij hielp), improviseerde zij een huishouden met wat zij vond: een grote uitgeholde steen als ketel, een platte als tafel, een kleinere als vingerhoed. Zij bad het onweer af; het bedaarde. Zij bad haar geïmproviseerde meubels om de armen na haar te dienen; zij verstenen.

Sindsdien zegt de Huelgoatse traditie: een vrouw die door haar man bedrogen is, kan in de fauteuil van de Maagd gaan zitten en een kwartier zwijgen. Als zij opstaat, is haar woede half verdwenen. Een moeder die een kind verloor kan wat water koken in de ketel (door er een wierookbrander in te zetten) en het water drinken. Haar verdriet zal niet weggaan, maar zij zal de volgende nacht slapen. Een arm meisje dat haar trouwjurk moet naaien kan een vingerhoed boven die van de Maagd nemen en de hele nacht naaien zonder zich te prikken. Het Huishouden is gebleven. In 2026 is het er nog en de Huelgoatse vrouwen gebruiken het nog.