Johann von Bodman

Omstreeks het jaar 1308 leefde het geslacht Von Bodman op zijn stamslot aan het meer. Op zekere dag verscheen een rondtrekkende tovenaar en geleerde die de heer van Bodman beloofde dat hij met zijn toverkunst mist en vorst voorgoed uit de wijngaarden kon weren.

De heer nodigde de man uit op het kasteel. Maar terwijl de tovenaar zijn kunsten vertoonde, sloeg een vlammende bliksem in de burcht. Het vuur verspreidde zich razendsnel. Zeven edelen en al hun bedienden kwamen om in de vlammen.

Te midden van de chaos greep de min van het jongste kind een grote bronzen pot. Zij legde de zuigeling erin, wikkelde hem in doeken en droeg hem het brandende kasteel uit.

Het kind — de kleine Johann — was de enige overlevende van het geslacht Von Bodman. Alles was verloren: het kasteel, de schatten, de familie. Alleen de naam leefde voort in een zuigeling, gered door het snelle handelen van een dienstmeid.

Johann groeide op en trad in dienst van het keizerlijke leger. Hij onderscheidde zich door zijn moed en werd tot ridder geslagen. Na jaren van krijgsdienst keerde hij terug naar de oevers van het meer.

Daar herbouwde hij de burcht van zijn voorvaderen en verwierf het respect van heel de streek. Al zijn nakomelingen droegen de naam Johannes, en zij werden allen eervol begraven in het klooster van Salmannsweiler, waar de geschiedenis van hun geslacht op een houten paneel was geschilderd.