Graaf Ulrich en Wendelgard
Aan de oevers van de Bodensee, in het oude Buchhorn — het huidige Friedrichshafen — speelt zich een van de mooiste herenigingsverhalen uit de Duitse middeleeuwen af. Graaf Ulrich, heer van de Linzgau, trekt ten strijde tegen de Hongaren en verdwijnt jarenlang. Zijn vrouw Wendelgard geeft de hoop niet op en wijdt haar leven aan gebed en liefdadigheid.
1 De veldtocht tegen de Hongaren
Graaf Ulrich van de Linzgau was gehuwd met de schone Wendelgard, een gravin van Eberstein en kleindochter van Hendrik de Vogelaar, die later keizer zou worden. Toen de Hongaren in het jaar 915 Duitsland binnenvielen en Zwaben verwoestten, waar Ulrichs landgoederen lagen, trok hij met vele edelen ten strijde.
De slag verliep rampzalig. De Zwabische ridders werden verslagen en Ulrich werd als krijgsgevangene meegevoerd naar Hongarije. Lange tijd hoorde niemand iets van hem, en weldra verspreidde zich het gerucht dat de graaf gesneuveld was.
2 Wendelgards gelofte
Toen Wendelgard het bericht ontving dat haar echtgenoot vermoedelijk was omgekomen, trok zij zich terug in het klooster van Sankt Gallen. Zij deed afstand van alle wereldse gedachten, nam de sluier aan en bracht haar dagen door met vasten en bidden.
Elk jaar reisde zij naar Buchhorn om op de sterfdag van haar man plechtig te rouwen en aalmoezen uit te delen aan de armen. De bisschop van Konstanz had haar daarvoor toestemming gegeven, en zo werd haar jaarlijkse tocht een vast gebruik.
3 De bedelaar die kuste
In het jaar 919, vier jaar na Ulrichs verdwijning, deelde Wendelgard opnieuw aalmoezen uit in Buchhorn. Tussen de rij bedelaars stond een haveloos geklede man die haar hand pakte, haar omhelsde en tegen haar wil kuste.
Wendelgard deinsde terug, geschokt door deze onbeschaamdheid. Maar toen de man sprak, herkende zij de stem van haar echtgenoot. «God heeft mij uit wrede gevangenschap bevrijd,» zei Ulrich, terwijl tranen over zijn verweerde wangen stroomden. De omstanders herkenden hun heer en er brak gejuich uit.
4 Hereniging en nageslacht
De bisschop van Konstanz onthief Wendelgard van haar kloostergelofte. Zij legde de sluier af en het paar huwde voor de tweede maal. Als dank schonk Ulrich verscheidene bezittingen aan het klooster van Sankt Gallen.
Wendelgard raakte in verwachting, maar stierf kort voor de bevalling. Het kind, een jongen, werd op het laatste moment uit de moederschoot gered. De knaap kreeg de naam Burkhard; hij werd aan het klooster van Sankt Gallen toevertrouwd en zou er later abt worden.
Vie FelineKattengedrag en vachtverzorging
Heimweer.be — Europees Erfgoed Bewaard
