Het vel van de weerwolf

Elke nacht, wanneer de maan vol was, veranderde de werker in een wild dier. Zijn collega’s zagen hem verdwijnen, alleen zijn kleren achter te laten. Hij kon niet spreken, niet denken, alleen brullen en rennen. De vloeking leek onbreekbaar.

Op een nacht maakten de andere werkers een afspraak. Ze zouden naar Liège gaan voor steenkool, en de eerste die aankwam zou een prijs krijgen. Ze vertrokken in het donker. Onderweg haalde de weerwolf hen in, maar enkele slimme mannen hadden al zijn wagelas verwijderd. Heimelijk stalen zij zijn wolfsvel en verstopten het.

Terwijl de weerwolf druk bezig was zijn wagen te repareren, waarschuwde een duivelse stem hem: zijn vel zou verbrand worden. In paniek rende hij achter de anderen aan. Maar toen hij aankwam, flakkerden al de vlammen rond zijn kostbare vel. Met elke flam die het veroor verteerde, voelde de weerwolf zijn macht vervliegen. Toen het vel volledig verteerd was, viel de weerwolf dood neer – bevrijd van de vloek, maar ook van het leven.