De spookhond van Wijer

In Wijer bleven soldaten op doorreis enkele dagen uitrusten. De mensen vroegen aan een van de soldaten of hij ’s nachts de wacht wilde houden bij het kerkhof. Men had immers al vaak een zwarte hond zien voorbijlopen, die dan achter de kerk verdween.

Niemand in het dorp durfde bij het kerkhof te komen na zonsondergang. De zwarte hond verscheen iedere nacht en verdween steeds op dezelfde plek, alsof hij de wacht hield over de doden.

Tegen alle waarschuwingen in, riep de soldaat: “Dat hij verdomme maar komt, ik steek hem dood!” Hij was een man die voor niets en niemand bang was, of dat beweerde hij althans. Die avond, toen de hond uit de richting van het kasteel kwam aangelopen, deed de pastoor zijn raam open.

De pastoor riep naar de soldaat: “Laat het beest met rust; het doet niemand kwaad!” Maar de soldaat had er geen oren naar en hij liep vloekend op de hond af.

De volgende dag heeft men de soldaat gevonden. Hij was niet gebeten, maar hij was zo zwart als roet. Zijn hele lichaam was bedekt met een donkere kleur die niet meer afging, hoe hard men ook waste. De soldaat kon nauwelijks vertellen wat er was gebeurd.

Daarna heeft een pater de hond voor negenennegentig jaar verbannen in een gat van de haag waar hij altijd door kroop. De mensen van Wijer hielden zich voortaan verre van die haag, want zij wisten dat het kwaad daar opgesloten zat.