De Lewerous van Franchimont

Lang geleden, in donkere perioden van honger en lijden, gebeurde er iets onbestaanbaars in de bossen van Theux. Mensen verdwenen — een herder hier, een jager daar, soms hele families. Maar zij kwamen niet terug als zichzelf. Zij kwamen terug als Lewerous: wezens met het lichaam van wolf en de geest van mens, met ogen die branden van honger en verdorvenheid.

De dorpelingen zagen hen door de maan schijnen, grote grauwe beesten met handen die bijna menselijk waren, met stemmen die half wolf, half mens klonken. De Lewerous aten vlees — vlees van dieren, vlees van mensen, het maakte voor hen niet uit. Zij joegen s nachts en verborgen zich overdag in grotten diep in het bos.

Een priesters, genaamd Drutwyn, kwam naar Theux en hoorde van de verschrikkingen. Drutwyn was niet als andere priesters. Hij had jaren doorbracht met het studeren van oude geheimen, had zich laten inwijden in de machten die verborgen zijn onder de aarde. Hij nam water uit de heiligste bron die hij kon vinden, en bood drie dagen lang vast.

Op de derde nacht ging Drutwyn het bos in met slechts een paar kandelaar. De Lewerous voelden zijn aanwezigheid en kwamen op hem af, en groep van zeven beesten met gloegende ogen. Maar Drutwyn was niet bang. Hij begon uit zijn mond woorden in het Latijn uit te spreken, zo machtig dat de bomen sidderden. Hij wierp het gewijde water op hen, en hun huiden rookten en verbrandden.

Een voor een kronkelden de Lewerous en schreeuwden, hun lichamen samentrekkend, hun wolvenschedels verschrompelend. Maar naarmate Drutwyn verdergng met zijn bezwering, veranderden zij terug — langzaam, pijnlijk, terug naar hun menselijke vorm. Sommige waren herkend als vermisten uit jaren geleden, hun lichamen oud en verschrompeld door hun lange jacht.

Drutwyn dompelde hen alle zeven in het gewijde water en spreek hun bevrijding uit. Velen keerden terug naar hun normale leven, hoewel zij nooit hetzelfde waren — zij droegen de herinnering van hun jaren als beest. Anderen wilden niet terugkeren en stierven in plaats daarvan. Maar de Lewerous werden verdreven uit de bossen van Theux. Tot op deze dag zeggen de bosreizigers dat zij op volle maan stemmen horen — stemmen die half mens zijn, half wolf — maar geen van hen durft dichterbij te gaan.