De Schat van de Misbour

De Misbour-heuvel staat bekend bij iedereen in de streek rond Marbehan. Volgens oude verhalen werd daar waardevol bezit begraven toen de oorlogen over het land raasden en de mensen hun goederen moesten verbergen. Generaties lang hebben kerels geprobeerd het te vinden, maar niemand wist waar precies. De heuvel bleef zwijgen en behield haar geheimen goed.

Op een nacht zag een houtskoolbrander de heuvel omgeven door spookachtige lichten. Ze dansten en flikkerden alsof ze hem riepen. Gefascineerd voelde hij zich aangetrokken en liep dichter bij. Waar de lichten zich het fel bundelden, begon hij te graven. Zijn spade stootte tegen iets hards: een oude ijzeren kist, gegoten en versleten door tijd. Met bevend hart tilde hij hem op, hopend op grote rijkdommen die zijn leven zouden veranderen.

Toen zijn vingers de kist aanraakten, klonk een stem — niet van deze wereld. Diep, hees en vol angst, sprak de stem een vloek uit: “Wie deze schat neemt, moet zijn eerstgeborene geven.” De houtskoolbrander voelde ijskoude bloed door zijn aderen lopen. Gedachten aan zijn kind, zijn enig kind, speelden door zijn hoofd. Met schreeuw van doodsangst liet hij de kist vallen en vluchtte. Nooit meer durfde hij naar die heuvel te keren.

Velen hebben sinds die nacht geprobeerd de schat van Misbour te graven. Sommigen waren brutaal genoeg de waarschuwing te negeren, maar steeds gebeurde hetzelfde: de kist verdween dieper in de aarde, alweer onbereikbaar. Anderen zagen de lichten niet meer, of verdwaalden in de duisternis van de heuvel. De schat van Misbour blijft begraven, beschermd door krachten die geen sterfelijken kunnen trotseren. De heuvel behoudt wat van haar is, en geen hebzucht kan dat veranderen.