De Dood Komt naar het Grote Vuur

Elk jaar verzamelden de bewoners van Les Forges de Mellier zich rond een gigantisch vuur in het hart van het dorp. Dit was het Grote Vuur, een traditie die eeuwen terugereikt, bedoeld om de winter uit te drijven en geluk voor het komende jaar af te roepen. Mannen stapelden hout op, vrouwen bereidden dranken en voedsel, kinderen dansten in kringen. Het was een tijd van gemeenschap, vreugde en oude magie.

Die ene nacht verscheen er een vreemdeling in een donkere mantel aan de rand van het dorpsplein. Niemand herkende hem, niemand wist waar hij vandaan kwam. Hij trad naar voren en vroeg met zachte stem of hij mee mocht doen aan de feesten. De dorpelingen, gastvrij en goed van hart, nodigen hem uit. Maar terwijl hij danste, zagen zij iets vreemd: zijn voeten raakten de grond niet. Hij zweefde, glad en gracieus, maar alsof hij geen gewicht had.

Naarmate het vuur hoger laaide, werd de mantel van de vreemdeling langzaam opengeworpen door de wind. Wat de dorpelingen zagen, deed hun bloed bevriezen. Onder de mantel was geen lichaam, geen vlees. Alleen beenderen, bleek en verschrompeld, dansend zonder ziel. Skeletachtige handen grepen naar iedereen die dichtbij kwam. De dorpelingen begrepen onmiddellijk wie dit was: de Dood zelf was naar hun festival gekomen.

Terwijl paniek toesloeg en de dorpelingen achteruitweken, stapte een oude vrouw naar voren. Zij was wijzer dan de anderen, ouder dan de meesten, en zij kende de oude manieren. Met vaste hand pakte zij een kruik heilig water, die altijd bij de kerk werd bewaard. “In nomine Patris et Filii!” riep zij uit, en gooide het water op de vlammen. Het vuur ontplofte in een kolom van rook en vuurwerk. De vreemdeling gilde met een geluid alsof de aarde zelf bezweek, en verdween in de rook. Slechts zijn donkere mantel bleef achter, leeg en betekenisloos.

Vanaf die nacht zegenen de dorpelingen van Les Forges de Mellier het Grote Vuur altijd met wijwater voordat zij het aansteken. Dit recht wordt nu door generaties voortgezet, een bescherming tegen het onbekende. De Dood is nooit meer teruggekeerd, maar de dorpelingen nemen geen risico’s. Elk jaar, wanneer de vlammen hoger oplaaien en de dorpelingen dansen, fluisteren zij dankzeggen naar de oude vrouw die hun dorp redde.