De mis van de verschenen geesten

In het begin van de jaren 1900, op een Palmzondagavond, liep een jonge man genaamd Remy Strivay terug van Arbrefontaine naar Dairomont. Remy was ongeveer vijfentwintig jaar oud, zonder vader of moeder, en was in zijn jeugd koorlid geweest. Rond tien uur ’s avonds, toen hij over de hoogte van de weg liep, zag hij een menselijke gedaante op een steen zitten. Verschrikt en onzeker over wat hij zag, probeerde Remy om de mysterieuze figuur heen te gaan. Maar plotseling hoorde hij een zwakke stem naar hem roepen—een stem die hij met verschrikking herkende. Het was zijn vader, al vele jaren dood, die nu voor hem zat alsof hij nog leefde. Remy’s bloed stolde, maar hij kon niet vluchten. Zijn vader stond langzaam op en sprak hem aan met een dringend verzoek, zijn stem echode door het donkere landschap.

De verschijning deed zijn zoon een zonderling en verontrustend verzoek. Hij vroeg Remy om vrijdag op middernacht mis te dienen—niet in het daglicht van een gewone dienst, maar in de diepte van de nacht. Deze mis zou worden gehouden in de kerk van Sint-Jacobus, en het zou geen gewone ceremonie zijn. De zielen die gevangen zaten in het vagevuur zouden zich verzamelen voor deze goddelijke dienst, gekwelde geesten die wachtten op verlossing. Zijn vader legde uit dat als een levende ziel deze mis met geloof en moed zou dienen, de gekwelde zielen verlost zouden worden van hun lijden en eindelijk naar het paradijs zouden opstijgen. Dit zou echter enorme moed vereisen, want het dienen van de mis van de verschenen geesten betekende tussen de wereld van de levenden en de doden lopen. Remy stond te trillen, verscheurd tussen vaderlijke plicht en verlammende angst. Hoewel zijn vader’s stem zachter werd, bleef het gewicht van het verzoek overweldigend. Bij zonsopgang vervlaagde de verschijning als nevel in het ochtendlicht.

Remy was veel te bang om het bevel van zijn vader op te volgen. Verteerd door schrik en twijfel kon hij zich niet ertoe brengen om vrijdag op middernacht naar de kerk te gaan. Echter, een andere man genaamd Bietmé N., die toevallig op die noodlottige nacht door Sint-Jacobus reisde, voelde zich door het lot aangetrokken tot de kerk. Bijna tegen zijn eigen wil in, betrad hij het donkere heiligdom en diende de mis van de revenants. De gekwelde zielen werden eindelijk verlost uit hun kwelling en stegen naar hun eeuwige beloning. Maar voor Remy bracht het weigeren om zijn vader’s wens te respecteren een vreselijke vloek. Dezelfde winter werd Remy ernstig ziek en stierf, zonder ooit verlossing te vinden voor zijn ongehoorzaamheid. Sommige versies van deze legende werden doorgegeven door Marcellin La Garde, een verhalenverteller die graag deze duistere verhalen met nieuwe namen en persoonlijke variaties vertelde. In andere versies wordt de hoofdpersoon Jean Collin genoemd, een figuur die ook in de legende van het Kruis Collin voorkomt. De twee legenden werden met elkaar verbonden, wat wijst op een dieper mysterie in de folklore van de Ardennen.