La Grosse Biesse van Marche

Niemand wist precies wanneer de Grosse Biesse voor het eerst was gezien. Sommigen zeiden dat het uit een donker meer was opgeklommen, van diep onder het wateroppervlak waar geen zonlicht kon dringen. Anderen fluisterden dat het was ontstaan uit het kwaad van een vervloekt mens, waarvan de ziel was veranderd in een beest. Wat het ook was — het was verschrikkelijk.

Hoe het eruit zag, kon niemand met zekerheid zeggen. Degenen die het hadden gezien en waren ontsnapt, hadden verschillende verhalen: een reuzen draak met groene schubben en vuur in zijn ogen; een slang zo dik als een boomstam, met vele koppen; een kreature zonder duidelijke vorm, die zich in de mist verborg tot het aanviel. Maar allen waren het erover eens dat het groot was — ontzagwekkend groot — en dat het dorst naar vlees.

De eerste aanvallen van de Grosse Biesse waren gericht op het vee. Schapen verdwenen van de weiden, hele kuddes vogelwild verstrooid. Runderen werden gevonden met diepe sporen in hun flanken, alsof zij waren aangevallen door talloze scherpe klauwen tegelijk. De boeren van de Famenne begonnen wakker te liggen ’s nachts, hun geweren aan hun zijde, luisterend naar ieder geluid.

Maar al gauw richtte het monster zijn aandacht op de mensen zelf. Een jager verdween uit zijn hut. Een herder werd aangevallen op het veld, en kon zich slechts redden door in een boom te klimmen. Een hele familie — vader, moeder, twee kinderen — verliet hun huis van angst na een nacht waarin ze voelden hoe het monster buiten hun deur cirkelde, snuffelend, gromment, klauwen tegen de houten muur scrapend.

In die dagen van wanhoop doek uit het zuiden een man op. Hij heette Rémi, hoewel sommigen zeiden dat dit niet zijn werkelijke naam was — dat hij een ridder was uit een verre land, of misschien een monnik die had afgezworen. Wat hij ook was, hij was niet bang. Hij verzamelde de sterkste mannen uit Marche en de omliggende dorpen, en zei hun: "De Grosse Biesse is slechts een beest. Beesten kunnen worden verslagen."

Zij bereiden hun aanval voor. Ze smeedden zware zwaarden, scherpte speren, laden kruisbogen met zware pijlen. Ze noemden zich de Jagers van Marche. En op een koude ochtend, toen de mist zo dik was dat men niet verder dan een arm kon zien, trokken zij het moeras in.

Wat zich afspeelde in de mist van die ochtend, werd nooit helemaal duidelijk. Getuigen hoorden reuzen gebrul, het geluid van vallende bomen, het kletterende geluid van wapens tegen schubben. Sommigen zagen flitsen van vuur in de nevel. Anderen sworen dat zij de schreeuwen van doden hoorden — zowel van het monster als van mannen.

Toen de mist eindelijk opklaarde, was het voorbij. Van de twintig jagers waren vijf dood, tien gewond, en slechts vijf ongeschonden. En de Grosse Biesse? Men vond grote slijmsporen in de aarde, uitstekende bloed, schaafplekken op de bomen waar het monster was voorbijgevlucht. En verderop, ver in het bos, dacht men iets te zien verdwijnen — een enorme schaduw die tussen de bomen verdween en nooit terugkeerde.

Rémi zelf werd nooit meer gezien. Sommigen zeiden dat hij gewond was en naar het zuiden was teruggekeerd. Anderen fluisterden dat hij was betoverd, en in het bos zou rondwalen tot aan het einde der tijden. Maar wat ook zijn lot was — de Grosse Biesse werd nooit meer aangetroffen. De schapen konden veilig grazen. De families konden weer slapen. De moerassige dalen van de Famenne waren eindelijk verlost.

En nog vandaag, zeggen de mensen in Marche, op de koude mistige ochtenden, hoort men soms de echo van dat oude gevecht — een verre brul, diep in het woud, dat zich verspreidt over de velden. Maar niemand durft ernaar op zoek te gaan. Want wie weet? Misschien slaapt de Grosse Biesse slechts. Misschien wacht zij tot de dag waarop zij wakker wordt.