De Wolvenbron

De Wolvenbron lag op een uur lopen van het dorp, voorbij de waterval, waar het bos dichter en donkerder werd. Het water dat er opborrelde was zo helder dat je de stenen op de bodem kon tellen, en zo koud dat het je vingers deed pijn doen als je erin greep. Maar niemand dronk ervan — want rondom de bron, in de zachte modder, stonden altijd pootafdrukken. Grote pootafdrukken, dieper dan die van een hond, in kringen rondom het water.

’s Nachts, zo vertelden de houthakkers die soms te laat terugkeerden, hoorde je ze. Het gehuil begon altijd bij de bron en spreidde zich uit over het dal, als een koor dat steeds meer stemmen kreeg. Eerst één wolf, dan twee, dan tientallen. En dan, abrupt, stilte — alsof iemand een deur had dichtgeslagen.

Er was een jonge herder genaamd Hubert die het niet geloofde. Hij had nooit een wolf gezien, al hoorde hij ze soms in de verte. Op een avond in oktober, toen de mist laag hing boven de Amblève, sloop hij naar de bron om te zien wat er werkelijk gebeurde.

Hij verschool zich achter een omgevallen eik, op twintig passen van het water. De maan stond vol en het licht viel door de boomkruinen als zilver op sneeuw. Eerst gebeurde er niets. Toen, een voor een, kwamen ze uit het bos. Grijze gedaanten, groter dan de wolven die hij kende uit verhalen, met ogen die het maanlicht weerspiegelden als glanzende munten. Ze liepen naar de bron, bogen hun koppen en dronken. Ze maakten geen enkel geluid.

Hubert telde ze. Het waren er dertien. Toen de laatste zijn kop ophief, draaide het dier zich om en keek recht in de richting waar Hubert zich verscholen had. De herder voelde zijn hart stilstaan. De wolf keek, lang en doordringend, en keerde zich toen weer naar het water. Alsof hij had gezegd: ik weet dat je er bent. Maar vanavond laten wij je gaan.

Hubert rende terug naar het dorp en vertelde wat hij had gezien. De mensen geloofden hem — waarom zouden ze niet? Iedereen kende de bron, iedereen kende de geluiden. Maar de pastoor, een nuchtere man uit het Luikse, besloot een einde te maken aan het bijgeloof. Op een zondag na de mis leidde hij een processie naar de bron, met kruisbeeld en wijwater.

Toen ze aankwamen was de bron droog. Het water was verdwenen, de modder was opgedroogd en er waren geen pootafdrukken meer te zien. De pastoor goot het wijwater over de droge stenen, zegende de plek en verklaarde dat het werk gedaan was.

Maar ’s nachts, zo zeiden de houthakkers die het dichtst bij het bos woonden, hoorde je soms nog het gehuil — niet bij de bron, maar dieper in het woud, verder van de mensen, alsof de wolven zich hadden teruggetrokken maar niet waren vertrokken. En de bron? Die bleef droog. Zeventig jaar lang, tot iemand er op een regenachtige herfstdag voorbijkwam en zag dat er weer water stond — helder en koud, met rondom in de modder de afdrukken van grote poten.