De witte man van de Thier Maquée

Het pad langs de Thier Maquée was al generaties lang de kortste weg tussen Marchin en Statte. Overdag was het een aangename wandeling: de Hoyoux glinsterde beneden in het dal, vogels zongen in de beuken, en het zonlicht viel in gouden vlekken op het rotsachtige pad. Maar ’s avonds veranderde alles.

De arbeiders van de smederijen en molens die langs de rivier werkten, kenden het pad goed. Zij liepen het dagelijks, heen en terug, van dorp naar werkplaats. Maar als de schemering viel en de mist uit het dal opsteeg, haastten zij hun pas. Want op de Thier Maquée, zo vertelden de oudsten, waakte iets dat niet van deze wereld was.

Op een novemberavond, toen de vorst al aan de oevers van de Hoyoux beet, kwam de smid Jacques Renard laat van zijn werk terug. De maan stond hoog maar werd telkens weer door wolken verborgen. Jacques liep stevig door, zijn handen diep in zijn zakken, zijn kraag opgeslagen tegen de kou.

Toen hij de bocht bij de Thier Maquée naderde, bleef hij plotseling staan. Daar, aan de rand van het pad, stond een gedaante. Volledig wit, roerloos als een standbeeld, het gezicht naar het dal gericht. Geen adem die condenseerde in de koude lucht, geen beweging, geen geluid. Jacques voelde het bloed uit zijn gezicht wegtrekken.

«Wie is daar?» riep hij met trillende stem. Geen antwoord. De gedaante verroerde zich niet. Jacques deed een stap achteruit, toen nog een, en rende vervolgens het hele pad terug naar Marchin, waar hij hijgend en bleek het eerste het beste café binnenstormde.

Zijn verhaal veroorzaakte opschudding, maar niet van ongeloof. Andere arbeiders knikten somber. Zij hadden de witte man ook gezien — altijd op dezelfde plek, altijd even roerloos, altijd in stilte. Wie te dichtbij kwam, zo beweerden sommigen, voelde een ijskoude windvlaag die door merg en been sneed.

Al snel kende heel Marchin de verhalen over de witte man van de Thier Maquée. De verklaringen waren even talrijk als de getuigen. Sommigen zeiden dat het de geest was van een molenaar die jaren eerder in de Hoyoux was verdronken toen het water na zware regenval plotseling steeg. Zijn lichaam was nooit gevonden, en zijn ziel kon geen rust vinden.

Anderen, nuchterder van aard, wezen op de kalksteen die op de helling blootlag. Bij maanlicht, zeiden zij, kon het witte gesteente de vorm aannemen van een menselijke figuur — een gril van licht en schaduw, niets meer. Maar zelfs de grootste sceptici liepen ’s nachts liever om via het langere pad door het bos.

De pastoor van Marchin zegende het pad driemaal, maar de verschijning bleef terugkeren. Met de tijd namen de waarnemingen af, misschien doordat het pad in onbruik raakte toen er een nieuwe weg werd aangelegd. Maar de naam Thier Maquée bleef beladen met een huivering die geen rationele verklaring helemaal kon wegnemen. En wie vandaag nog door de Hoyouxvallei wandelt als de mist opkomt, zal merken dat zelfs de wind er een ogenblik lijkt stil te vallen — alsof er iemand staat te wachten.