De Duivel van de Groeve

Een arme mijnwerker genaamd Mathis sloofde zich kapot in de groeven van Chokier, maar verdienen deed hij amper. Zijn gezin had honger, zijn kleren waren verscheurd. Op een koude winternacht, terwijl hij alleen in de diepte werkte, hoorde hij een stem die uit de rotswand leek te komen. De stem beloofde onmetelijk rijkdom als Mathis zijn ziel zou afstaan.

Voor een moment van zwakheid stemde Mathis in. Plotseling voelde hij een brandende pijn in zijn borst, en zijn hakbijl werd opeens zwaarder—alsof het uit goud en ijzer was geslagen. Alle steen die hij aanraakte verging tot kost goud.

Gedurende tien jaren bracht Mathis ontelbare schatten uit de groeve. Hij bouwde een prachtig huis, kleedde zijn kinderen in zijde en gegeven feesten die het hele dorp verlichte. Maar niemand mocht hem zien werken, en niemand mocht de groeve binnentreden waar hij zijn werk deed. Wanneer arbeiders zich vergisten en de sluwe grotte naderden, verdronken ze in plotselinge modderstromingen of storten takken om hen onderuit te halen.

Mathis werd mager en grijs, hoewel hij jong was. Zijn ogen hadden het onrustig licht van een vertoornde ziel. ’s Nachts schreeuwde hij in zijn slaap.

Op de tiende verjaardag van zijn pact verdween Mathis in de groeve. Arbeiders die zijn naam riepen, hoorden slechts een diep gelach dat uit de aarde leek op te rijzen—en daarna stilte. Ze vonden alleen zijn hakbijl achter, zwart alsof hij door vuur was gezengd. Sedertdien zeiden de mijnwerkers dat de Duivel zelf in de groeven huishield, hunkerend naar meer zielen.

Tot op de dag van vandaag vermijden de oudste arbeiders van Chokier bepaalde schachten, bang voor dat onheilspellende gelach en de geur van zwavel die uit de diepste stenen opstijgt.