De verdwaalde fietser van Vlamertinge

Het treinstation van Poperinge was in die tijd een belangrijk knooppunt, waar mensen van overal samenkwamen — mannen die naar hun werk gingen, vrouwen die hun families bezochten, kinderen die het avontuur zochten. Een van de mensen die daar werkte was een man uit Vlamertinge, een eenvoudige arbeider met sterke handen en een helder verstand. Elke dag fietste hij van Vlamertinge naar Poperinge, en elke avond keerde hij terug langs dezelfde route.

Op een bepaalde dag kreeg hij bezoek op het station. Een oude man, mager en gebogen, verscheen aan de balie waar hij zijn werk deed. De oude kerel droeg bemodderde kleren en had zulke ernstige ogen dat de arbeider onwillekeurig even huiverde.

’Heb je misschien wat tabak?’ vroeg de oude man met een stem die klonk als wind door ritselen

De arbeider, goed van aard, gaf hem wat tabak en keek toe terwijl de oude man zijn sigaret rolde en rookte met een voorzichtigheid die zijn veel langere jaren suggereerde dan iedereen zou zeggen.

Enkele dagen later, toen de arbeider zijn fiets pakte om naar huis te gaan, stond dezelfde oude man plotseling weer daar. Deze keer sprak hij geen woord over tabak.

’Kom goed thuis!’ zei de oude man, en zijn stem had iets vreemds, iets dat de arbeider aan het schrikken maakte.

’Maar ja, waarom zou ik niet goed thuiskomen?’ vroeg de arbeider, maar de oude man was al verdwenen, opgelost in de menigte van het station.

De rit naar huis voerde langs dezelfde weg als altijd — door de velden rond Poperinge en vervolgens richting de Meiboom. Maar toen hij bij de Meiboom aankwam, realiseerde hij zich dat hij helemaal verkeerd reed. De weg waarop hij zich bevond, was niet dezelfde als altijd. De huizen waren verdwenen, de lantaarns waren weg, en de wereld leek zich rond hem uit te breiden in een duisternis die geen natuurlijke oorsprong kon hebben.

Paniek welde in hem op. Hij draaide zijn fiets en reed terug naar het station.

Toen hij bij het station terugkwam, stond de oude man nog steeds daar, alsof hij nooit was weg geweest. ’Kom goed thuis!’ zei hij opnieuw, met dezelfde vreemde stem.

De arbeider voelde woede in zich groeien. ’Dit gebeurde mij zojuist,’ zei hij. ’Ik werd verdwaald.’ Maar de oude man negeerde hem en verdween weer.

Opnieuw pakte de arbeider zijn fiets en reed weg. Opnieuw bereikte hij de Meiboom. En opnieuw werd hij verdwaald in dezelfde onbegrijpelijke donkernis, in dezelfde werkelloosheid van oriëntatie.

Dit gebeurde een derde keer. En een vierde keer. Telkens wanneer hij terugkeerde naar het station, stond de oude man daar, herhalend zijn zegen die meer op een vloek leek. ’Kom goed thuis!’ zei hij, alsof het een toverformule was.

Bij de vierde keer kon de arbeider niet meer controleren wat hij voelde. Woede, angst, en een instinctief besef dat iets bovennatuurlijks hem te gronde wilde richten.

De arbeider droeg een revolver. Dit was niet ongebruikelijk in die tijd — veel mannen droegen dergelijke instrumenten voor zelfverdediging. Bij de vierde verdwaling, toen hij opnieuw door de duisternis reed bij de Meiboom, haalde hij de revolver tevoorschijn. Hij was vast van plan: als deze bovennatuurlijke macht hem wilde hinderen, dan zou hij zich verdedigen.

Hij loste een schot af in de duisternis, willekeurig, zonder goed doel. Maar het moment van de knalvan het schot was als een flits van bliksem — opeens was het alsof er een gordijn werd opengeschoven. De duisternis spatte uiteen. De werkelijkheid keerde terug, helder en scherp.

In een oogblink kon hij zich weer oriënteren. De Meiboom was waar hij hoorde te zijn. De weg naar Vlamertinge strekte zich uit voor hem in het zachte maanlicht. De normale wereld had hem teruggenomen.

De arbeider zette zijn fiets in beweging en fietste zonder verdere problemen naar huis. Hij vertelde zijn familie wat hem was overkomen, maar zij twijfelden — totdat hij naar het station terugkeerde en daar helemaal niemand de oude man herkende. Het was alsof die man nooit had bestaan. Maar de arbeider wist beter. Hij was aan iets ongelooflijks ontsnapt, iets wat dieper ging dan rationele verklaringen. En nooit, nooit meer fietste hij na zonsondergang van Poperinge naar Vlamertinge.