De slager van Kaggevinne

Het begon met een bericht in de krant. In die tijd, in het Duitsland van halverwege de vorige eeuw, verscheen er soms iets waarvan je wenste dat het niet waar was. En juist dat soort berichten reisten het snelst: via woordbreuken en geschreven pagina’s, van dorp naar dorp, van krant naar krant, totdat iedereen het wist.

Het bericht ging over een slager in Düsseldorf. Niet zomaar een slager, maar een man met groene ogen die bekend was in zijn buurt omdat hij merkwaardig goedkoop vlees verkocht. Te goedkoop eigenlijk. Verdacht goedkoop. Een man van onbekende afkomst, die ’s middags zijn winkel sloot en ’s avonds verdween in de kelder van zijn huis.

En dan waren daar de mensen. Die verdwenen.

Een gezin dat kwam vragen of hij hun zoon had gezien. Een vrouw alleen die binnen ging en niet meer naar buiten kwam. Kinderen die naar zijn winkel liepen en waarvan niemand terug hoorde. Eerst een per maand. Dan twee. Toen drie. De politie werd erbij gehaald. Ze gingen naar beneden, in de kelder, en wat ze daar vonden, zou de nachtmerries van heel Europa voeden.

In dat donkere hol hadden ze ontdekt wat andere lichamen waren — maar niet heel. Ze waren verwerkt. Gesneden. Verdeeld in delen, zoals vlees in een winkel. Drie kinderen waren gevonden in een vat, half opgelost in zout en chemicaliën. Hun lichamen — of wat ervan over was — lag langs de muren, in îschepen opgestapeld.

En boven, in de winkel, lagen vleeswaren. Flessen vlees. Worst. Leverworst. Gestoofd vlees. Stukken ongekend wat — en iedereen die het te koop had gestaan, iedereen die het had gekocht, iedereen die het in zijn ketelgat had gegoten, wist nu.

De slager was verdwenen. Over zee, zeiden de Duitsers. Over de grenzen, zeiden sommigen. Nooit gepakt. Nooit terecht gesteld.

Maar het bericht was blijven hangen. In elke stad. In elke dorp. In Kaggevinne, waar een smid woonde die regelmatig een boer ontving uit Ballaar, hoorde iedereen het verhaal. En vanaf dat moment, hoorde de smid dit elke dag — van zijn vrouw, van zijn buren, van de klanten die kwamen om hun ploegschaar te laten slijpen.

Het bericht over de slager van Düsseldorf deed in Kaggevinne wat berichten van monsters overal doen: het zaaide angst. Angst voor het onbekende. Angst voor vreemden. Vooral angst voor mensen die van buitenaf kwamen.

Plotseling werden alle slagers verdacht. De man die ’s morgens vroeg zijn rood-witte schort aantrok en zijn messen slijpte — was hij misschien ook vreemdsoortig? Kocht hij niet veel meer dieren dan zijn winkel kon verklaren? Waar kwam al dat vlees vandaan?

De smid van Kaggevinne — een eerlijk man met sterke handen — begon zijn boer van Ballaar met andere ogen te bekijken. Waarom kwam hij elke maand? Waarom had hij nooit een regelmatig gezicht? Waarom zei hij altijd van niets? En eens, een keer, had de smid gezworen dat de man groene ogen had.

Groene ogen.

Het leek absurd nu, maar in die donkere tijden waarin geruchten sneller reisden dan waarheid, werd iedereen met groene ogen verdacht. Iedereen die van elders kwam, werd met argwaan bekeken. Iedere vreemde die aan de deur klopte, werd weggejagd. Iedere slager werd gevolgd als een dief.

De angst verspreide zich als vuur in droog stro. Niemand wilde vreemde vlees meer kopen. Niemand vertrouwde meer dan wat op zijn eigen land groeide. En de smid — die eer-der een eerlijk man was — begon zijn vrienden te waarschuwen. ’Pas op voor vreemden,’ zei hij. ’Ze kunnen alles verbergen.’