De getuige van Steenkerke

Hij was nog geen achttien, met de helderheid van jeugd in zijn ogen en de onschuldige behoefte om dingen te begrijpen. Zijn ouders hadden hem naar de leider gebracht — een man met sluwe ogen en voeten die zonder geluid over de vloer gleden. “Lees met ons,” zeiden zij. “Leer Gods woord.”

Maar al snel bemerkte de jongen dat er iets niet klopte. De uitleg van de Bijbelteksten was krom, verdraaid. Vragen werden niet beantwoord, maar gestraft met stilte — een zwaarder straf dan welke woede ook. En toen, op een avond, zei de leider iets dat zijn bloed bevries: “Als je vragen gaat stellen, zul je daarvoor betalen.”

De jongen voelde de dreiging als ijs in zijn buik. Toch kon hij niet anders — zijn verstand eiste antwoorden. En dus stelde hij vragen. Kleine vragen eerst, voorzichtig. Waar staat dat in de Bijbel? Hoe interpreteert u dit vers? Maar de leider ’s blik werd kouder met iedere vraag, tot hij uiteindig zei: “Je hebt je keuze gemaakt.”

De jongen verliet de groep — een dapper besluit dat veel zou kosten. Eerst waren het slechts nachtmerries, akelig maar voorbijgaand. Maar toen, op een avond rond zes uur, voelde hij iets. Een onzichtbare hand die zijn benen vastzette. Hij viel op zijn knieën. Buiten zijn wil om begonnen zijn lippen zich te bewegen.

Teksten — lange, vreemde teksten in talen die hij niet kende — stroomden uit zijn keel. Grieks. Latijn. Talen uit landen die hij nog nooit had bezocht. De woorden klonken niet als zijn eigen stem, maar als iets ouds en hongerigs, dat zijn lichaam gebruikte als een instrument. “Nee,” schreeuwen zijn gedachten, maar zijn mond gehoorzaamde niet.

Elke avond gebeurde het opnieuw. Altijd om zes uur. Altijd dezelfde kwelling. Zijn lichaam werd mager, zijn ogen rood van tranen. De dorpelingen keken weg — dit was niet iets waaraan men zich mengde. Sommigen fluisterden dat de duivel het jongenslichaam had geclaimd. Anderen zeiden dat het de wraak van de leider was, een vloek die dieper ging dan woorden.

Uiteindelijk, toen zijn lichaam niet veel meer was dan botten in kleren, zocht de jongen de plaatselijke pastoor op. Hij vertelde alles — de groep, de waarschuwing, de nachtelijke bezitting. Veel priesters zouden hem hebben weggestuurd. Maar deze priester luisterde echt.

“Dit is niet zomaar een vloek,” zei hij ernstig. “Dit is macht die ontoelaatbaar is. Dit is kwaad dat zich voorgeeft als religie.” De priester bad niet alleen voor de jongen, maar ook één langdurig, dat de band tussen de leider en zijn onzichtbare bondgenoten zou verbreken.

En langzaam, heel langzaam, keerde het tij. De avonden om zes uur werden rustiger. De vreemde talen stierven weg. Na weken van intens gebed voelde de jongen — nu een jongeman — dat het gewicht van hem afviel als een mantel die eindelijk kon worden afgeworpen. De last bleef achter in Steenkerke, in de schaduwen van de groep, waar zij inmiddels zonder hem verder werkten.

Maar de jongen, die man, zou de stem van die zes uur nooit helemaal vergeten. In dromen hoorde hij de vreemde talen nog, als een echo van iets wat hem bijna had verzwolgen. En in het dorp Steenkerke zeiden de oude vrouwen onderling dat het huis waar de groep bijeenkwam nooit meer warm werd, hoe hard het vuur ook brandde.