De betoverde paarden van Oostende

Het was een mooie dag toen de boerknecht Matijs zijn kar vol goederen laadde. Vier sterke paarden, zwaartöstig en metën glans in hun ogen, waren bereid voor de reis. De weg naar de markt was altijd vlak en gemakkelijk. De paarden dansten almost in hun beweging, vrolijk en sterk.

Maar toen Matijs terugkeerde, gebeurde het onmogelijke. De paarden konden nauwelijks nog voort. Stap voor stap, alsof ze in modder liepen. De wielen van de kar kraakten. Het lijf van Matijs werd steeds lichter, terwijl het hart van de paarden steeds zwaarder werd.

Door de lange middag sleepte Matijs zich voort, steeds meer bezorgd. Het zou nooit lukken voor de avond. De paarden hijgden, hun ogen groot van angst. Iets onzichtbaars hield hen tegen, iets dat sterker was dan hun eigen wil.

Tegen de avond, toen Matijs bijna wanhopig was, verscheen een vreemde man in de café waar de kar stond. Hij droeg donkere kleren, zijn gezicht was vergroeid en zijn ogen waren helder als sterren. “Ik zie je leed,” zei hij tegen Matijs. “Ik ben een Duitse Schaper. Ik ken de tekenen van duistere magie.”

Matijs vertelde zijn verhaal. De Schaper luisterde zonder onderbreking, als of hij alles al wist. Toen zei hij: “Een heks heeft je paarden vastgeketend. Met woorden van macht, met spreuken die in de grond zijn gefixeerd. Zij hoort niet hier. Haar hatelijkheid spreekt door de nacht.”

De Schaper liep naar de paarden en schouwde hen met intens aandacht. Zijn lippen bewogen zonder geluid. In zijn handen hield hij kruiden, zout, en iets wat glinsterde in het duister.

Buiten, in de kille nacht, voerde de Schaper zijn ritueel op. Hij sprak woorden die niet in enige taal leken. Eerst zout in een cirkel, dan de kruiden die verbrand werden in het vuur. De rook steeg op naar de sterren, als een smeekbede.

De paarden trilden, hun lijven beefden. Toen, langzaam, begonnen ze te bewegen. Eerste voet. Tweede voet. De ketting die niemand zien kon, brak. De vloek verflauwde als mist in de morgenson.

Matijs voelde de tranen stromen. De paarden stoonden op, hun ogen helder en sterk. De kar kon voort. De Schaper verdween stil in de nacht, zijn werk voltooid. Nooit zou Matijs vergeten hoe de duisternis werd verdreven door twee woorden: “Jij bent vrij.”