De alvermannetjes van Sint-Truiden

In Engelmanshoven, een deelgemeente van Sint-Truiden, hadden de alvermannetjes onderaardse gangen gegraven. In die gangen hadden zij tafeltjes en stoelen van aarde gebouwd. Wie veel werk had, moest een lekkere kom rijstpap klaarleggen, en dan zouden de alvermannetjes ’s nachts het werk komen doen.

Een vrouw uit Engelmanshoven die zonder dienstmeid zat, maakte een grote kom rijstpap voor de alvermannetjes klaar. De alvermannetjes kwamen zo graag bij deze vrouw, dat zij zich na een tijdje vaak in de keuken lieten zien. Het gezin voelde zich gezegend met hun onzichtbare hulp.

Maar op een dag nam de vrouw een nieuwe dienstmeid aan. De alvermannetjes waren erg ontevreden met deze verandering. Zij begonnen de nieuwe dienstmeid voortdurend te plagen. Zij verplaatsten haar werktuigen, verstopten haar dingen en maakten haar leven ellendig.

De vrouw zag wat er gebeurde en besefte dat de alvermannetjes niet gelukkig waren met de komst van de nieuwe dienstmeid. Zij moest iets bedenken om de alvermannetjes tevreden te stellen.

De vrouw sprak met de overste van de alvermannetjes en kreeg het volgende advies: “Wanneer mijn alvermannetjes nog eens komen, moet je een snede brood aan je dienstmeid geven. De meid moet dan op de grond haar behoefte doen. De alvermannetjes zullen dan zeker niet meer terugkomen.”

En zo gebeurde het ook. De vrouw gaf de dienstmeid het brood en de meid deed wat er van haar werd verwacht. Vanaf dat moment lieten de alvermannetjes zich nooit meer zien. De vrouw moest voortaan zelf al haar werk doen, maar zij was blij dat het gezin eindelijk rust had.